توی زندگیم خیلی بوده که خیلی غمگین باشم اما خیلی نبوده که خیلی ناامید باشم! پوچی رو دارم لمس می‌کنم که فقط خودم می‌فهمم چیه! دوست دارم باز پاک کنم!

واقعیت اینه که در دنیای تُخمی زندگی می‌کنیم. هووم … چیز جدیدی نیست! چند وقت پیش بچه خواهر مهدیه به دنیا اومده بود و بعد نوشته بود که بچه داشت گریه می‌کرد و من بهش گفتم خاله جون حالا حالاها باید گریه کنی. و بعد من با خودم فکر کردم، فکر کردم و باز هم فکر کردم که مگه ما انسان‌های کُس‌خُل گه بودن این زندگی رو ندیدیم که باز بچه‌دار میشیم؟ یا شایدم به قول کسی تولد همه‌ی ما یک اشتباه بوده؟ مگه نسل انسان‌ها مثه خرس‌های پاندا رو به انقراضه که تُپُ تُپ بچه‌دار می‌شیم؟ چیزی که زیاد توی این دنیا ریده شده و زیاد به این دنیا ریده انسانه! مگه به همه‌ی ما سخت نگذشته و سخت نخواهد گذشت که باز یک اسپرم دیگه رو ناخواسته وارد این دنیا کنیم؟ پدر مادرمون چه گلی به سر پدر مادرشون زدن که بچه‌هاشون به سر اون‌ها بزنن؟

یاد دخترخاله‌ام می‌افتم که می‌گفت: توو مشهد ساکنین آپارتمانی با هم عهد بستند که بچه‌دار نخواهند شد و کلا افرادی با این عقیده اونجا زندگی می‌کنند. تصمیم می‌گیرم وازکتومی کنم. جریان از این قراره که مسیر  خروجی تخم‌ها رو بطور سرپایی گره می‌زنند یا قطع می‌کنند یا هر چی. نتیجه اینکه مرد عقیم خواهد شد. روشی که خیلی ارزان‌تر، کم‌دردتر و بی‌دردسرتر از بستن لوله‌های رحم یا هر کوفت خانم‌هاست. انگار مردهای ایرانی مردیشان به داشتن قابلیت باروری تا آخر عمرشونه. اما منه بُزدل از همون یک مقدار درد و کلا تصور اینکه پرستار مرد یا بدتر، خانومی با دست‌هاش در هر حال کند و کاو در محل مبارک باشه می‌ترسم! امروز هم مامان با ذوق و شوق از نوه‌ای حرف می‌زنه که قراره باباش من باشم! بابا! پدر! ددی!

و باز یاد خبر وحشتناکی که چند روز پیش خوندم میوفتم و یاد پدر و مادر دختری که با خاطر نه گفتن به یک خواستگار کُس‌مغز معتاد با تفنگ کشته شدن …

واقعیت اینه که حیوون‌ها توی این دنیا زندگی طبیعی خودشون رو دارن. ما انسان‌ها هستیم که زندگیمون داره حیوونی میشه و خیلی وقته از مسیر طبیعی خودش خارج شده. گاه‌گاه مقصر شناختن دین و دولت هم جوابگو نیست و خالی کردن عقده‌ها سر اون‌ها هم دردی رو دوا نمی‌کنه! این‌ها چیزهایی نیستند که با عوض شدن دین و دولت از بین برند! بگذریم.

آرش توییت کرده بود که در بیست و پنج سالگی به این فکر می‌کنم که در آینده می‌خوام چکاره بشم! به این فکر می‌کنم که امسال چه گُذار غیرقابل قبول و مبهمی از بیست و شش به بیست و هفت داشتم! فکر اینکه در بیست و هفت سالگی هیچ گُهی نشدم و قرار نیست تا چند سال دیگه هم گُهی بشم و بدون وجود پدر باید برم کنار خیابون و بگم: any spare changes? و از همه مهم‌تر اینکه گذر بیست و شش سال چه سریع و پس از این سریع‌تر هم خواهد بود خیلی آزاردهندست! در واقع مثل روز روشنه که شصت سالم شده و خیلی از دوست‌ها و نزدیک‌هام، خیلی از افرادی که دوست‌شون داشتم، اون‌هایی که خاطرات زندگیم رو تشکیل دادند، رفتن و نیستن. و یاد دایی مرحوم میوفتم که دو سه سال پیش، در غیاب زنش، توی ماشین ما نشسته بود و نمی‌دونم بحث چی‌چی یا کی‌اک بود که مامان گفت رضا هم فلانی رو دوست داشت و دایی چیزی نگفت! دایی … دایی لِضا! بچه که بودم زبونم نمی‌چرخید. قطال … نه، بگو قطار … قطال!

از کجا معلوم که اون کی‌اک هم کسی رو دوست داشته و کسی مثل مامان توی ماشین گفته: کی‌اک هم کی‌اک رو دوست داشت و کی‌اک چیزی نگفته. مثل من که سال‌ها در پی الف بودم و بعد‌ها کاشف به عمل اومد که الف با ب دوست بوده و به هر دلیلی که نمی‌دونم ب ازدواج کرد و الف تنها شد. یا از کجا معلوم که خواستگاه نون، پ، خواستگاهی نداشت؟ به همین خاطره که می‌گم اینقدر خوشحال می‌شم این‌هایی که واقعا هم رو دوست دارن به هم می‌رسن. و از اون بیشتر، زمانیه که می‌بینم یک پیرمرد و پیرزن دست هم رو گرفتند! خوشا به حالشون که در اون سن تنها نیستند و زینب‌غم‌خواری در کنارشون هست.

ممکنه دعوا کرده باشند، اختلاف نظر داشته باشن، اما بالا و پایین هم رو با فحش یکی نکردن و احترام هم رو نگه داشتن! حتما قدر کارهای هم رو می‌دونستن و بعد از یک سال از هم نمی‌پرسیدن: تو واقعا منو دوست داری؟! و حتما مهم طرف مقابل بوده و نه حرف مامانش، باباش، مامانشون، باباشون، عمه قزی و …

جالبه برام، این‌ها که دم از دوست داشتن می‌زنن و خودشون رو پیگیر حال و احوالت نشون میدن یک جاهایی بدجور می‌گوزن! به جان خودم به همین غلظت! دوست دارم هی غُر بزنم! هی غُر بزنم! و پُست قبل رو تکرار کنم. داد بزنم که وقتی کسی رو واقعا دوست داشته باشی همچون جُر بُزه‌ای پیدا می‌کنی که هیچ کس نمی‌تونه جلوت وایسته. وقتی کسی رو واقعا دوست داشته باشی همه چیز رو می‌گذاری کنار و فقط می‌خوای که باهاش باشی! حالا می‌خواد طویله‌ای توی کوه‌های گینه‌ی بیسائو باشه. وقتی کسی رو دوست داشته باشی به دنبال روزنه‌ی ارتباطی می‌گردی که باهاش ارتباط برقرار کنی. نون، ت رو دوست داره. وقتی دید که فلیکره، رفت و توی فلیکر اکانت ساخت. وقتی فلانی فلان وسیله‌ی مرتبط با عکاسی خرید، به ت خبر داد که برو و همچین چیزی بخر. وقتی با ت حرف نمی‌زنه ناراحته. به قول خود نون، عشق چیه‌ها، دو هفته‌ای یک نقاشی برای تولدش کشید و فرستاد.

برام خیلی خنده‌داره که کسی میگه خبری ازت نیست و نگرانت شدم! در واقع به این افراد باید گفت: برو و خودت رو بگا! یا خیلی خنده‌داره که یه سری ادعاشون میشه که عکس‌هات خوبه اما مثلا مدت‌هاست که به فتوبلاگت سر نزدن! با این حال گاه‌گاه کُس‌خُل‌هایی مثل من پیدا می‌شن و وبلاگ‌های خاک گرفته رو هم سر می‌زنن. حتی اگه توی گودر چیزی نیومده باشه. این میشه که اینجور افراد رو باید به هر نحوه و از هر سولاخی بلاک کرد. حالا بحث چی بود که به اینجا رسیدیم؟! آها، می‌خواستم بگم دوستت دارم‌ها گفتن قداستی داره که توی دهن هر کسی، اول از همه خودم، نمی‌گنجه.

یه خواهر دارم، به نام ندا. دور از ایران تنها کسیه که دارمش. دوست داشتنش رو حس کردم. خواهری که چه عرض کنم مادری می‌کنه برای من. زمانی که روی مبل افتاده بودم و سقف دور سرم می‌چرخید و داشتم تاوانه خوردن هله‌هوله رو می‌دادم، احساس کردم که با دیدن من یهو ته دلش لرزید. ممکنه تا یک سال پیش اینقد به هم نزدیک نبودیم اما تو این مدت به اندازه تمام اون سال‌ها به هم نزدیک شدیم. هر چند که چند وقت پیش یک سگ کوچولوی پاکوتاه دنبالش کرد و من ایستادم و خندیدم!

حالا چی می‌خواستم بگم؟ آها، اینکه همیشه شب‌ها پسر شاه، دختر شاه، صادق هدایت، اون کسی که اسمش یادم نمیاد و در غربت سم رو یواش یواش با مشروب می‌خورد و در وصف حال زار خودش تا واپسین لحظات قبل از مرگش نوشت و … رو در لحظه خودکشی تصور می‌کنم و هر شب به این نتیجه می‌رسم که مُردن با تفنگ از باقی مرگ‌ها راحت‌تره. حیف که تُخمی وجود ندارد و هنوز خرده عقل یا بی‌عقلی در سر هست! به جان خودم.

دنبالچه:
به گیرنده‌های خود دست نزنید. نویسنده حال کرده که به زبان و لهجه شیرین نوشتار حرفش را بزند!